پلاستیک های دوستدار محیط زیست، کسب و کارها را به سمت پایداری هدایت می کند

بحران جهانی آلودگی پلاستیکی به ابعاد هشداردهنده‌ای رسیده است و تهدیدات قابل توجهی برای اکوسیستم‌ها، سلامت انسان و توسعه اقتصادی ایجاد می‌کند. از دهه ۱۹۵۰، تولید انبوه و مصرف پلاستیک منجر به انباشت بیش از ۸.۳ میلیارد تن متریک زباله پلاستیکی در محیط زیست شده است، که بیشتر آنها به دلیل ماهیت غیرقابل تجزیه زیستی خود باقی می‌مانند.

مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۲ توسط وزارت انرژی ایالات متحده نشان داد که ۸۶٪ از زباله‌های پلاستیکی به محل‌های دفن زباله ختم می‌شوند، تنها ۵٪ بازیافت شده و ۹٪ برای بازیابی انرژی سوزانده می‌شوند. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد که تولید جهانی پلاستیک تا سال ۲۰۵۰ دو برابر شده و به ۷۵۶ میلیون تن متریک در سال خواهد رسید که نگرانی‌های زیست‌محیطی را تشدید می‌کند.

آلودگی پلاستیکی در ابعاد مختلفی تجلی می‌یابد:

• آلودگی دریایی:میلیون‌ها تن متریک سالانه وارد اقیانوس‌ها می‌شوند و از طریق گیر افتادن و بلعیدن به حیات دریایی آسیب می‌رسانند، و ریزپلاستیک‌ها وارد زنجیره غذایی می‌شوند.
• تأثیر زمینی:زباله‌های پلاستیکی زمین را اشغال می‌کنند، کیفیت خاک را کاهش می‌دهند و مواد مضر را به آب‌های زیرزمینی نشت می‌دهند.
• اثرات جوی:سوزاندن ترکیبات سمی از جمله دیوکسین‌ها و فوران‌ها را آزاد می‌کند.
• کاهش منابع:تولید مبتنی بر نفت مصرف سوخت‌های فسیلی را تسریع می‌بخشد.
• مشارکت در اقلیم:تولید انتشار قابل توجهی از گازهای گلخانه‌ای را ایجاد می‌کند.

پلاستیک‌های زیست‌محیطی شامل پلیمرهای مهندسی شده ویژه‌ای هستند که برای تجزیه زیستی طبیعی یا بازیافت پایدار طراحی شده‌اند. سه دسته اصلی وجود دارد:

1. پلاستیک‌های زیستی:مشتق شده از منابع تجدیدپذیر (نشاسته گیاهی، سلولز، روغن‌های گیاهی) با قابلیت تجزیه طبیعی.
2. پلاستیک‌های تجزیه‌پذیر زیستی:مواد مبتنی بر نفت که با افزودنی‌هایی برای تسریع تجزیه در شرایط خاص تقویت شده‌اند.
3. پلاستیک‌های بازیافتی:مواد پس از مصرف که از طریق روش‌های حلقه بسته یا بازیافت پایین‌تر پردازش شده‌اند.

انواع اصلی پلاستیک‌های زیستی عبارتند از:

• پلیمرهای مبتنی بر نشاسته:تهیه شده از محصولاتی مانند ذرت یا سیب‌زمینی، که قابلیت تجزیه زیستی را ارائه می‌دهند اما استحکام مکانیکی محدودی دارند.
• اسید پلی‌لاکتیک (PLA):ترموپلاستیک مشتق شده از ذرت با پتانسیل تجاری قوی، که مصرف انرژی را ۶۶٪ و انتشار را ۲۵٪ در مقایسه با پلاستیک‌های معمولی کاهش می‌دهد.
• پلی‌هیدروکسی‌آلکانوات‌ها (PHA):محصولات تخمیر باکتریایی مناسب برای ایمپلنت‌های پزشکی و فیلم‌های کشاورزی.
• Notpla:ماده نوآورانه مبتنی بر جلبک دریایی برای کاربردهای بسته‌بندی خوراکی.

پلاستیک‌های معمولی تقویت شده شامل موارد زیر هستند:

• PBAT:رایج در فیلم‌های بسته‌بندی و آسترهای فنجان.
• PBS:جایگزین مقرون به صرفه با کاربردهای مشابه.

دو رویکرد بازیافت غالب هستند:

1. حلقه بسته:پردازش مجدد مستقیم (به عنوان مثال، بطری‌های PET به بطری‌های PET جدید).
2. بازیافت پایین‌تر:تبدیل به محصولات با درجه پایین‌تر (به عنوان مثال، کیسه‌های HDPE به نیمکت‌های پارک).

پلاستیک‌های زیست‌محیطی در صنایع مختلفی کاربرد دارند:

• بسته‌بندی:ظروف غذا، بطری‌های نوشیدنی و مواد حمل و نقل.
• خدمات غذایی:ظروف یکبار مصرف و بسته‌بندی بیرون‌بر.
• کشاورزی:فیلم‌های مالچ تجزیه‌پذیر زیستی و گلدان‌های گیاهی.
• پزشکی:بخیه قابل جذب و سیستم‌های دارورسانی.
• منسوجات:لباس‌ها و فرش‌های پلی‌استر بازیافتی.

با توجه به اینکه نرخ بازیافت پلاستیک در ایالات متحده در ۸.۷٪ ثابت مانده است، پلاستیک‌های زیست‌محیطی پیچیدگی‌های جدیدی را معرفی می‌کنند:

• نکته مهم:پلاستیک‌های زیستی نمی‌توانند با جریان‌های بازیافت معمولی مخلوط شوند.
• راه‌حل‌های فعلی پایان عمر شامل کمپوست صنعتی، بازیافت شیمیایی و هضم بی‌هوازی است.

پذیرش موفق نیازمند موارد زیر است:

1. ممیزی جامع مواد
2. بازطراحی محصول برای قابلیت بازیافت
3. مشارکت در زنجیره تامین
4. برنامه‌های آموزشی ذینفعان
5. مشارکت در سیاست‌گذاری

غول نوشیدنی با هدف ۵۰٪ محتوای بازیافتی در بسته‌بندی تا سال ۲۰۳۰، با دستیابی به استفاده ۱۰۰٪ از rPET در بازارهای منتخب از طریق سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها و آموزش مصرف‌کنندگان.

رهبر کالاهای مصرفی با هدف بسته‌بندی کاملاً قابل بازیافت، قابل استفاده مجدد یا کمپوست تا سال ۲۰۲۵، با گنجاندن پلاستیک‌های زیستی در خطوط تولید.

تحولات کلیدی شامل موارد زیر خواهد بود:

• فرمولاسیون‌های پیشرفته بیوپلیمر
• پیشرفت‌های بازیافت شیمیایی
• چارچوب‌های نظارتی قوی‌تر
• رشد تقاضای مصرف‌کننده برای جایگزین‌های پایدار

گذار به پلاستیک‌های زیست‌محیطی هم الزامات زیست‌محیطی و هم فرصت‌های تجاری استراتژیک را ارائه می‌دهد. از طریق ارزیابی سیستماتیک، طراحی نوآورانه و اقدام مشترک، سازمان‌ها می‌توانند اثرات زیست‌محیطی را کاهش داده و در عین حال ارزش برند را در بازاری که به طور فزاینده‌ای به پایداری توجه دارد، افزایش دهند.